آنچه ناگهان ممکن می‌شود 2


 

مدتها این فکر ذهن من رو زمانی که پشت کنکور بودم اشغال کرده بود که چطور میشه از ظرفیت علمی موجود در دانشگاه ها استفاده کرد و حالا این رویا به واقعیت تبدیل شده و من بسیار خوشحالم .

پایگاه آموزشی کورسرا (coursera) از موفق‌ترین و بزرگ‌ترین مؤسسات آموزش الکترونیکی جهان است. این مؤسسه در مدتی کوتاه میلیون‌ها دانشجو و استاد را از سراسر جهان در هزاران دوره آموزشی مشارکت داده و روش‌هایی بدیع و مؤثر را در یادگیری الکترونیکی پدید آورده است.
سخنرانی دکتر دافنه کولر، مؤسس و رئیس این پایگاه که ژانویه ۲۰۱۲ در مؤسسه TED ارائه شده است، اهداف و دستاوردهای این پایگاه و گوشه‌ای از تحولات آموزش الکترونیکی در جهان را به‌خوبی نشان می‌دهد. در ادامه، ویدیوی این سخنرانی با زیرنویس فارسی و ترجمه کامل متن آن را تقدیم می‌کنم و خلاصه‌ای از آن را با ترجمه‌ای متفاوت دراین صفحه ارائه می‌دهم.

 

 

در ادامه متن این سخنرانی را آورده ام

مثل خیلی از شماها، من آدم خوش‌شانسی هستم. من در خانواده‌ای به دنیا آمدم که در آن تحصیل فراگیر بود. من سومین نسل دکتر [در خانواده] هستم، دختر دو فرد دانشگاهی در کودکی در آزمایشگاه تحقیقاتی پدرم بازی می‌کردم. پس بدیهی بود که من به بهترین دانشگاه‌ها بروم که به نوبه‌ی خود فرصت‌های زیادی به من داد.

متأسفانه بیشتر افراد دنیا این‌قدر خوش‌شانس نیستند. در بعضی نقاط دنیا مثل آفریقای جنوبی، تحصیل به‌راحتی قابل دسترسی نیست. سیستم آموزشی در آفریقای جنوبی، در دوران آپارتاید و برای اقلیت سفیدپوست درست شد. و در نتیجه‌ی آن، امروزه جای کافی برای بسیاری کسانی که به دنبال تحصیلات بالا هستند و لیاقتش را دارند، نیست. این کمبود در ژانویه‌ی گذشته در دانشگاه ژهانسبورگ به بحران تبدیل شد. فقط چند جای خالی در فرآیند پذیرش عادی باقی مانده بود، و شب قبل از اینکه قرار بود برای آن چند جای خالی ثبت نام کنند، هزاران نفر در صفی به درازای یک مایل در بیرون درهای دانشگاه جمع شدند، به امید اینکه اولین نفری باشند که این جاها را پر می کنند. وقتی درها باز شد همه هجوم آوردند. ۲۰ نفر زخمی و یک زن کشته شد. او مادری بود که جانش را داد تا به پسرش شانسی برای یک زندگی بهتر بدهد.

اما حتی در قسمت‌هایی از دنیا مثل ایالات متحده که آموزش موجود است، ممکن است در دسترس نباشد. در سال‌های اخیر، بسیار درباره‌ی افزایش هزینه‌ی درمان بحث شده. چیزی که شاید برای مردم این‌قدر واضح نباشد این است که در همین دوره شهریه‌ی تحصیلات عالی با نرخ تقریباً دو برابر افزایش پیدا کرده، که در کل از سال ۱۹۸۵ به ۵۵۹ درصد می‌رسد. این افزایش باعث می‌شود بسیاری استطاعت مالی برای آموزش نداشته باشند.

بالاخره، برای آنهایی که موفق می‌شوند تحصیلات عالیه داشته باشند، ممکن است فرصت پیش نیاید. تنها کمی بیشتر از نصف دانش‌آموختگان دانشگاه در ایالات متحده که تحصیلات عالیه دارند، در شغل‌های مربوط به رشته‌ی تحصیلی‌شان مشغول به کار هستند. البته این موضوع برای دانشجویانی که از بهترین دانشگاه‌ها فارغ‌التحصیل می‌شوند، صحت ندارد، اما بسیاری دیگر به قدر زحمت و زمانی که صرف کرده‌اند، بها نمی‌گیرند.

تام فریدمن در مقاله‌ای که اخیراً در نیویورک تایمز نوشته، روح پشت این زحمات را به گونه‌ای که هیچ‌کس دیگر نمی‌توانست، تسخیر کرده. او گفت که پیشرفت‌های بزرگ وقتی حاصل می‌شوند که آنچه ناگهان در دسترس قرار می‌گیرد با آنچه شدیداً مورد نیاز است دیدار می‌کند. من گفتم که چه چیزی شدیداً مورد نیاز است. بگذارید در مورد چیزی که ناگهان ممکن است، صحبت کنیم.

چیزی که ناگهان ممکن است به‌وسیله‌ی سه کلاس بزرگ در استنفورد نشان داده شد، که هر یک ۱۰۰،۰۰۰ دانشجو یا بیشتر داشتند. حالا برای اینکه بهتر این را متوجه شوید، بیایید نگاهی به یکی از این کلاس‌ها بیاندازیم. کلاس فراگیری ماشینی که به‌وسیله‌ی همکارم در راه‌اندازی این کلاس‌ها “اندرو نگ” تدریس می‌شود. اندرو یکی از این کلاس‌های بزرگ استنفورد را درس می‌دهد. این کلاس فراگیری ماشینی است، و هر بار ارائه می‌شود ۴۰۰ نفر دانشجو می‌گیرد. وقتی اندرو کلاس فراگیری ماشینی را به عموم تدریس می‌کرد، ۱۰۰،۰۰۰نفر ثبت‌نام کردند. حالا برای اینکه بتوانید این عدد را تجسم کنید، اگر اندرو بخواهد به همین تعداد دانشجو در یک کلاس استنفورد درس بدهد، باید ۲۵۰ سال کار کند. البته حوصله‌اش خیلی سر می‌ره.

پس وقتی که اثر این پدیده را دیدیم، من و اندرو تصمیم گرفتیم که سعی بر بالا بردن مقیاس کارمان کنیم، تا بهترین سطح آموزش را برای تعداد زیادی از افراد فراهم کنیم. پس ما Coursera را ایجاد کردیم، که هدفش این است که بهترین کلاس‌ها را از بهترین استادان در بهترین دانشگاه‌ها بگیریم و برای همه‌ی مردم در همه جای دنیا مجانی در دسترس قرار دهیم. اکنون ما ۴۳ کلاس در پایگاهمان داریم از چهار دانشگاه و در گستره‌ای از رشته‌ها، و اجازه بدید که به شما در یک نمای کلی نشان بدهم چه شکلی دارد.

(فیلم) روبرت رایست: به کلاس حساب خوش آمدید.
ازکیل امانوئل: پنجاه میلیون نفر بیمه ندارند.
اسکات پیج: مدل‌ها به ما امکان می‌دن تا مؤسسات و قوانین کارسازتری طراحی کنیم. جدایی که به‌دست میاریم باور نکردنیه.
اسکات کلمر: پس بوش تصور می‌کرد که در آینده شما یک دوربین درست در وسط سرتون می‌گذارید.
میچل دانیر: میلز می‌خواد که دانشجوهای جامعه‌شناسی کیفیت ذهنی به‌دست بیارند…
آر جی: کابل آویز شکل یک کسینوس سهموی به خودش می‌گیره.
نیک پارلانت: به ازای هر پیکسل در عکس، قرمز را صفر کنید.
پل افیت: … واکسن به ما اجازه داد که ویروس فلج اطفال را ریشه‌کن کنیم.
دن یورافسکی: آیا لوفتانزا در سن خوزه صبحانه میده؟ خوب این خنده داره.
دافنه کولر: خوب اینکه کدوم سکه را انتخاب می‌کنید و دو بار پرتاب می‌کنید.
اندرو نگ: در فراگیری ماشینی در سطح بالا، ما باید به محاسبات…
(تشویق حاضران)

دافنه کولر: غیر منتظره نیست که معلوم شد، دانشجوها دوست دارند بهترین کلاس‌ها را از بهترین دانشگاه‌ها مجانی بگیرند. ما این پایگاه اینترنتی را در فوریه راه‌اندازی کردیم. ما اکنون ۶۴۰،۰۰۰ دانشجو از ۱۹۰ کشور داریم. از ۱.۵ میلیون نفر نام‌نویسی کرده‌ایم، ۶ میلیون آزمون در ۱۵ کلاسی که برگزار شده تا کنون ثبت شده و ۱۴میلیون فیلم تا به حال تماشا شده.

اما همه چیز فقط این اعداد نیست، در مورد انسان‌ها هم هست. خواه آکاش باشد که اهل شهر کوچکی در هند است و هرگز نمی‌توانست به کلاس‌هایی با کیفیت استنفورد دسترسی پیدا کند و هرگز نمی‌توانست از عهده‌ی هزینه‌هایش بربیاید. و خواه جنی باشد که مادر مجرد دو فرزند است و می‌خواهد مهارت‌هایش را بهبود ببخشد تا بتواند به دانشگاه برگردد و دوره‌ی کارشناسی ارشدش را تمام کند. یا رایان که نمی‌تواند به دانشگاه برود، چون دخترش بیماری نقص سیستم ایمنی دارد و خطرناک است اگر میکروب به درون خانه بیاید، بنابراین او نمی‌تواند خانه را ترک کند. من خوشحالم که می‌تونم بگم – که ما اخیراً با رایان در تماس بوده‌ایم – و این ماجرا به‌خوبی ختم شد. شانون کوچک که در سمت چپ عکس می‌بینیدش خیلی بهتر شده، و رایان توانست با گذراندن کلاس‌های ما شغلی بیابد.

چه چیزی باعث شد این کلاس ها تفاوت داشته باشند؟ هر چه باشد کلاس‌های اینترنتی چند وقتی هست که در دسترسند. تفاوت در این است که این کلاس‌ها یک تجربه‌ی واقعی ایجاد می‌کنند. کلاس در یک روز معین شروع میشه، و بعد دانشجوها این فیلم‌ها را هر هفته نگاه می‌کنند و تکلیف خانه هم انجام می‌دهند. و اینها تکلیف‌های واقعی هستند که نمره‌های واقعی می‌گیرند و وقتشان تعیین شده. اینجا می‌تونید آخرین مهلت تکالیف و منحنی استفاده از مطالب را ببینید. این خیزک‌ها نشان می‌دهند که طفره رفتن از کار پدیده‌ای جهانی است.

(خنده ی حاضران)

در پایان این کلاس، دانش‌آموزان مدرک می‌گیرند. آنها می‌توانند این مدرک را به کارفرمای آینده‌شان ارائه کنند و شغل بهتری بیابند، و ما دانشجویان زیادی را می‌شناسیم که همین کار را کردند. برخی دانشجویان مدرکشان را گرفتند و آن را به مؤسسه‌ی آموزشی که در آن درس می‌خواندند ارائه کردند و به ازای آن واحد دانشگاهی گرفتند. پس این دانشجویان واقعاً چیزی معنی‌دار در ازای وقت و تلاششان از این کلاس‌ها می‌گرفتند.

بیایید کمی راجع به برخی از ویژگی‌های این کلاس‌ها صحبت کنیم. اولین ویژگی این است که وقتی از محدوده‌ی یک کلاس درس فیزیکی دور می‌شویم و مطالب را اختصاصاً برای شکل اینترنتی آن طراحی می‌کنیم، می‌توانید برای مثال از حالت یک‌نواخت سخنرانی یک ساعته خارج شویم. می‌توانید مثلاً مطالب را به چند قسمت تقسیم کنید، به طوری که قسمت‌های هشت تا ۱۲ دقیقه‌ای داشته باشید، که هر یک به‌طور منسجم موضوعی را عرضه می‌کنند. دانشجوها می‌توانند این مطالب را به صورت‌های گوناگون بسته به پیش‌زمینه‌شان، مهارت‌هایشان یا علایقشان دنبال کنند. مثلاً ممکن است برای برخی دانشجوها کمی مطالب مقدماتی مفید باشد که بقیه‌ی دانشجوها ممکن است از قبل بدانند. ممکن است برخی دانشجوها به مطلب تقویتی خاصی علاقه داشته باشند و بخواهند شخصاً آن را پیگیری کنند. پس شکل و قالب این کلاس‌ها به ما امکان می‌دهد از حالت یک‌اندازه برای همه دور شویم، و به دانشجوها اجازه می‌دهد که برنامه‌ی درسی شخصی‌تری را دنبال کنند.

البته همه‌ی ما به عنوان مدرس‌ها می‌دانیم که دانشجوها با نشستن و تماشا کردن فیلم چیزی یاد نمی‌گیرند. شاید از بزرگترین ویژگی‌های این کوشش این است که می‌خواهیم دانشجوهایی داشته باشیم که با مطالب تمرین کنند تا آن را واقعاً بفهمند. که با مطالب تمرین کنند تا آن را واقعاً بفهمند. مطالعات زیادی شده که اهمیت این موضوع را نشان می‌دهد. مثلاً این یکی که پارسال در مجله‌ی ساینس چاپ شد، نشان می دهد که حتی یک تمرین بازیابی ساده، که دانشجوها فقط باید مطلبی را که قبلاً یاد گرفتند را تکرار کنند، نسبت به بسیاری دیگر از روش‌های آموزشی نتایج خیلی بهتری در امتحانات مختلف داشته است.

ما سعی کردیم که تمرین بازیابی را به اندازه‌ی دیگر شکل‌های تمرین در برنامه قرار دهیم. مثلاً حتی فیلم‌های ما فقط فیلم نیستند. هر چند دقیقه فیلم متوقف می‌شه و از دانشجو سئوالی پرسیده می‌شه.

(فیلم) اس پی: … از این چهار مورد. نظریه‌ی پیش‌بینی، هذلولی تخفیف، ترجیح موقعیت، تبعیض در نرخ پایه. همه‌ی اینها به‌خوبی مستند هستند. پس همه‌ی اینها انحراف‌های مستند از رفتار منطقی هستند.

دافنه کولر: خوب اینجا فیلم متوقف می‌شه، و دانشجو پاسخش را در چارچوب تایپ می‌کنه و می‌فرسته. مشخصه که حواسش جمع نبوده.

(خنده ی حاضران)

پس می تونه دوباره امتحان کنه، و این بار درست می نویسه. یک توضیح هم وجود دارد که اگر بخواهد می‌تواند ببیند. و حالا قسمت بعدی فیلم شروع می‌شود. این پرسش ساده‌ای‌ست که من به عنوان مدرس ممکنه در کلاس بپرسم، اما وقتی من این طور سؤال‌ها را در کلاس می‌پرسم، ۸۰ درصد دانشجوها هنوز دارند چیزی که قبلاً گفتم را می نویسند، ۱۵ درصد در فیسبوک می‌چرخند، و بعد یه بچه زرنگ در ردیف جلو هست که جواب را می‌گه قبل از اینکه هیچ‌کس دیگه وقت داشته باشه بش فکر کنه، و من به‌عنوان مدرس وحشتناک خوشحال می‌شم که حداقل یه نفر جواب را بلد بود. و بعد درس ادامه پیدا می‌کنه قبل از آنکه واقعاً بیشتر دانشجوها متوجه شوند که سؤالی پرسیده شده. اینجا تک‌تک دانشجوها مجبورند با مطالب درگیر شوند.

البته این پرسش‌های ساده‌ی یادآوری تمام ماجرا نیستند. باید تمرینات خیلی بامعنی‌تری ایجاد شود، و به دانشجوها باید از این تمرین ها بازخورد داده شود. حالا چطور می‌شه کار ۱۰۰،۰۰۰ دانشجو را تصحیح کرد اگر ۱۰،۰۰۰ نفر دستیار آموزش نداشته باشیم؟ پاسخ اینه که باید از تکنولوژی برای این کار استفاده کرد. خوشبختانه امروزه فناوری راه زیادی را پیموده، و ما می‌توانیم گستره‌ای از انواع جالبی از تکالیف را تصحیح کنیم. علاوه بر پرسش‌های چندگزینه‌ای و انواع پرسش‌های جواب کوتاه که در فیلم دیدید، ما می‌توانیم به ریاضی، عبارت‌های ریاضی و مشتق‌های ریاضی نمره بدهیم. ما می‌توانیم مدل‌ها را هم نمره بدهیم، چه مدل‌های مالی در کلاس بازرگانی باشد یا مدل‌های فیزیکی در کلاس علوم پایه یا مهندسی و می‌توانیم تکالیف برنامه نویسی پیچیده‌ای را هم نمره بدهیم.

بگذارید نمونه‌ای به شما نشون بدم که خیلی ساده‌ست اما دیدنیه. این کلاس مقدماتی علوم کمپیوتر استنفورد است، و دانشجوها باید رنگ این تصویر قرمز تار را درست کنند. اونا برنامه‌شون رو در مرورگر تایپ می‌کنند، و می‌تونید ببینید که هنوز درست نشده چون خانم آزادی هنوز دریازده ست. و بنابراین دانشجو دوباره امتحان می‌کنه و این بار درسته و به اونا گفته می‌شه که می‌تونند به تمرین بعدی برن. این توانایی ارتباط فعال داشتن با مطالب و اعلام اینکه جواب شما درست بوده یا غلط برای یادگیری دانشجوها ضروری ست.

البته ما هنوز نمی‌تونیم تمام گستره‌ی مطالبی که برای تمام کلاس‌ها مورد نیاز است را تصحیح کنیم. به‌خصوص جای آن نوع کار فکری نقادانه خالیست که برای درس‌هایی مثل علوم انسانی، علوم اجتماعی، بازرگانی و غیره نیاز است. پس ما سعی کردیم که مثلاً گروه علوم انسانیمان را قانع کنیم که چند گزینه‌ای راه‌کار چندان بدی هم نیست. که نتیجه‌ی خیلی خوبی نداشت.

پس ما مجبور بودیم راه چاره‌ی جدیدی پیدا کنیم. و راهی که ما پیدا کردیم تصحیح تکالیف دانشجو به وسیله‌ی هم‌کلاسانش بود. معلوم شد که مطالعات قبلی نشان می‌دهند مثل این یکی توسط سادل و گود، که تصحیح دانشجو به طور نامنتظره‌ای در ایجاد نمرات قابل تکرار مؤثر است. این کار فقط در کلاس‌های کوچک امتحان شده، ولی در اونجا نشون داد که مثلاً این نمره‌هایی که دانشجوها دادند، روی محور y در واقع خیلی خوب با نمراتی که معلم‌ها دادند، روی محور x مرتبط است. چیزی که حتی نامنتظره‌تر است، اینکه نمره به خود که دانشجوها کار خودشان را به‌طور دقیق تصحیح می‌کنند- وقتی که انگیزه‌ی کافی به آنها بدهیم تا نتوانند به خودشان نمره‌ی کامل بدهند- حتی بهتر با نمره‌ی معلم‌ها مرتبط است. پس این یک راه‌کار مؤثر است که می‌تواند برای تصحیح در سطح وسیع به‌کار رود، و راهی برای یادگیری برای دانشجو هم هست، چون اونها از این تجربه می‌آموزند. خوب حالا ما بزرگترین سیستم تصحیح دانشجو که تا به‌حال ایجاد شده را داریم، جایی که ده‌ها هزار دانشجو به کار همدیگر نمره می‌دهند، و باید بگم که کاملاً هم موفق هستند.

اما این فقط برای دانشجوهایی نیست که به‌تنهایی در نشیمن خانه نشسته‌اند و کار می‌کنند. در اطراف هر کلاس ما، جامعه‌ای از دانشجوها تشکیل شده، اجتماعی جهانی از مردم که به دور یک فعالیت فکری جمع شدند. چیزی که اینجا می‌بینید نقشه‌ی خودساخته‌ای است از دانشجوهای کلاس مقدماتی جامعه‌شناسی پرینستون، که خودشان را بر روی یک نقشه‌ی جهان قرار داده‌اند، و شما می‌توانید وسعت جهانی این نوع کار را ببینید.

دانشجوها به روش های متفاوتی در این کلاس‌ها با هم همکاری می‌کردند. اول اینکه فرم پرسش و پاسخی بود که در آن دانشجوها سؤال می‌پرسیدند و دانشجوهای دیگر پاسخ می‌دادند. و شگفت اینکه چون تعداد دانشجوها بسیار زیاد است، این یعنی اگر یک دانشجو ساعت ۳ صبح سؤالی پرسید در جایی از جهان کسی بیدار هست و روی مطلب مشابه کار می‌کند. و بنابراین در بسیاری از کلاس‌های ما، میانه‌ی زمان پاسخگویی به یک پرسش در فرم پرسش و پاسخ ۲۲ دقیقه است. که سطحی از خدمات هست که من تا به حال به دانشجویانم در استنفورد ارائه نکرده‌ام.

(خنده ی حاضران)

و شما می‌تونید از شهادت دانشجوها بفهمید که دانشجوها واقعاً در می‌یابند که به‌خاطر این جامعه‌ی عظیم آن‌لاین، می‌توانند با هم از راه‌های مختلف ارتباط برقرار کنند که عمیق‌تر از آنچه در کلاس‌های حقیقی است، خواهد بود. دانشجوها همچنین بدون هیچ دخالتی از طرف ما بین خود گروه‌های درسی تشکیل دادند. برخی از اینها گروه‌های مطالعه‌ی حقیقی بودند که در محدوده‌های جغرافیایی تشکیل می‌شدند و به‌طور هفتگی دیدار می‌کردند تا روی چند مسئله کار کنند. این گروه مطالعه‌ی سان‌فرانسیسکوست، اما در همه جای دنیا گروه‌هایی هستند. بقیه گروه‌های مطالعه‌ی مجازی بودند، بعضاً حول یک زبان یا فرهنگ تشکیل می‌شدند، و در گوشه‌ی پایین سمت چپ، شما گروه مطالعه‌ی چند فرهنگی و جهانی ما را می‌بینید که در آن مردم به‌طور خاص می‌خواستند با مردمی از فرهنگ‌های دیگر مرتبط شوند.

می‌توان فرصت‌های عظیمی از این نوع چارچوب به‌دست آورد. اول اینکه ظرفیت این را دارد که به ما دید کاملاً تازه‌ای نسبت به یادگیری انسان بدهد. چون داده‌هایی که ما اینجا به‌دست می‌آوریم منحصر به فرد است. شما می‌توانید تک‌تک کلیک‌ها و تکلیف‌ها را جمع‌آوری کنید، و هر پستی از ده‌ها هزار دانشجو در فرم. پس شما می‌توانید مطالعه‌ی یادگیری انسان را از حالت بر اساس فرضیه به حالتِ بر اساس داده تغییر دهید. تغییری که مثلاً زیست‌شناسی را منقلب کرد. شما می‌توانید این داده را استفاده کنید تا به پرسش‌های اساسی پاسخ دهید مثل اینکه راه‌کارهای خوب یادگیری مؤثر در برابر نامؤثر کدامند؟ و در مورد برخی درس‌های خاص، می توانید سئوالاتی بپرسید مثل اینکه کدام کج‌فهمی‌ها که متداول‌تر هستند؟ و چطور به دانشجوها کمک کنیم آنها را حل کنند؟

این هم یک مثال آن، باز هم از کلاس فراگیری ماشینی اندرو. این توزیع پاسخ‌های غلط به یکی از تکالیف اندرو است. از اتفاق پاسخ یک جفت عدد است، پس می‌توان آنها را روی یک نمودار دو بعدی رسم کرد. هر یک ضربدر کوچک که می‌بینید یک پاسخ اشتباه است. ضربدر بزرگ در سمت چپ بالا جایی است که ۲۰۰۰ دانشجو دقیقاً همان پاسخ غلط را داده‌اند. حالا اگر ۲ دانشجو در یک کلاس ۱۰۰ نفره پاسخ اشتباه یکسانی دهند شما هرگز متوجه نمی‌شوید. اما وقتی ۲۰۰۰ دانشجو همان پاسخ اشتباه را بدهند دیده خواهد شد. پس اندرو و دانشجوهاش رفتند و به برخی از این تکالیف نگاه کردند، و ریشه‌ی دلیل کج‌فهمی را پیدا کردند. و بعد یک هشدار هدفدار درست کردند که به هر دانشجویی که پاسخش در آن دسته قرار می‌گرفت نشان داده می‌شد. که یعنی دانشجویانی که همان اشتباه را کرده بودند حالا بازخورد شخصی دریافت می‌کنند که به آنها نشان می‌دهد چطور کج‌فهمی‌شان را به شکل مؤثری درست کنند.

پس این شخصی کردن آموزش چیزی است که شما می‌توانید با داشتن تعداد زیاد به دست بیاورید. شاید اینجا شخصی کردن هم یکی از بزرگترین فرصت‌ها باشد، چون به ما ظرفیت می‌دهد تا یک مشکل سی ساله را حل کنیم. محقق حوزه‌ی آموزش بنجامین بلوم در سال ۱۹۸۴ مسئله‌ای مطرح کرد که “مسئله‌ی ۲-سیگما” نامیده می‌شه که او هنگام مطالعه‌ی سه جمعیت آن را مشاهده کرد. اول جمعیتی از کلاس تدریس به شیوه‌ی سخنرانی را مطالعه کرد دومین جمعیتی از دانشجویان که مطالعه کرد از کلاس‌های استاندارد به شیوه‌ی سخنرانی بود اما با رویکردی تسلط‌مدارانه، که دانشجوها نمی‌توانستند به سرفصل بعدی بروند قبل از اینکه به سرفصل قبلی مسلط شده باشند. و بالاخره، جمعیتی از دانشجوها که با معلم‌های خصوصی تک‌نفره درس خوانده بودند. نمرات جمعیت تسلط‌مدار یک انحراف معیار کامل یا سیگما از دانشجویان کلاس با شیوه‌ی سخنرانی استاندارد بهتر بودند. و معلم خصوصی ۲ سیگما پیشرفت در عملکرد نشان می‌دهد.

برای اینکه معنی این را بفهمیم، بیایید به تدریس به شیوه‌ی سخنرانی نگاهی بیاندازیم، و عملکرد میانه را به‌عنوان آستانه در نظر بگیریم. پس در کلاس به شیوه‌ی سخنرانی، نیمی از دانشجوها بالای آن حد آستانه و نیمی زیر آن هستند. در تدریس خصوصی ۹۸ درصد دانشجویان بالای خط آستانه خواهند بود. حالا تصور کنید اگر ما می‌توانستیم طوری تدریس کنیم که ۹۸ درصد دانشجویان بالای میانگین باشند. بنابراین، مسئله‌ی دو سیگما.

چون ما نمی‌توانیم به عنوان یک جامعه برای تمام دانشجوها یک آموزگار انسان شخصی فراهم کنیم، اما شاید ما می‌توانیم برای هر دانشجو یک کامپیوتر یا یک تلفن هوشمند فراهم کنیم. حالا مسئله اینه که ما چطور می‌توانیم از فناوری طوری استفاده کنیم که از طرف چپ نمودار، از منحنی آبی، به طرف راست و منحنی سبز برویم؟ مسلط شدن بر درس با استفاده از کامپیوتر آسان است چون کامپیوتر از پنج بار نشان دادن یک فیلم خسته نمی‌شود. و حتی از چندین بار تصحیح کردن یک تکلیف هم خسته نمی‌شود، این را در نمونه‌هایی که به شما نشان دادم دیدید. و حتی شخصی کردن که ما تازه داریم شروعش را می‌بینیم، خواه از طریق برنامه‌ی آموزشی شخصی یا بازخورد شخصی که به شما نشان دادم. پس هدف اینجا این است که تلاش کنیم و ببینیم چقدر می‌توانیم به منحنی سبز نزدیک شویم.

پس حالا که این روش این‌قدر عالی است، آیا دانشگاه‌ها منسوخ هستند؟ خوب بدون شک مارک تواین این‌طور فکر می‌کرد. او گفت: “کالج جایی است که یادداشت‌های استاد مستقیماً به یادداشت‌های دانشجوها می‌رود، بدون اینکه از مغز هیچ یک از آنها عبور کند.”

(خنده ی حاضران)

اما من با “مارک تواین ” مخالفم. من فکر می‌کنم او با دانشگاه‌ها مخالف نبود، بلکه با شیوه‌ی تدریس بر پایه سخنرانی مخالف بود که بسیاری از دانشگاه‌ها این همه وقت روی آن می‌گذارند. خوب بیایید کمی عقب‌تر، به زمان “پلوتارک ” برویم که می‌گفت: “ذهن ظرفی نیست که نیاز به پر کردن داشته باشد، بلکه چوبی است که نیاز به شعله‌ور شدن دارد.” و شاید ما باید وقت کمتری را در دانشگاه‌ها صرف پر کردن ذهن دانشجوهایمان با مطالب سخنرانی کنیم و وقت بیشتری را صرف شعله‌ور کردن خلاقیت، ابتکار و قدرت حل مسئله‌ی آنها کنیم به وسیله‌ی صحبت کردن با آنها.

پس ما چطور این کار را انجام دهیم؟ ما این کار را با یادگیری فعال در کلاس درس انجام می‌دهیم. مطالعات زیادی انجام گرفته، شامل این یکی، که نشان می‌دهد اگر شما یادگیری فعال را به‌کار ببرید، با دانشجوهایتان در کلاس ارتباط برقرار کنید، عملکرد آنها در تک‌تک معیارها بهبود می‌یابد – در حضور در کلاس، در درگیر شدن با مطالب و در یادگیری که با آزمایش‌های استاندارد اندازه‌گیری می‌شود. مثلاً می‌توانید ببینید که امتیاز پیشرفت در این آزمایش به خصوص تقریباً دو برابر شده. پس شاید ما باید وقتمان را در دانشگاه‌ها این‌طور بگذرانیم.

پس برای اینکه خلاصه کنم، اگر بتوانیم آموزش با سطح کیفی بالا به همه در اطراف دنیا و مجانی ارائه کنیم، این چه فایده‌ای دارد؟ سه چیز: اول اینکه آموزش را به‌عنوان یکی از حقوق اولیه‌ی انسانی پایه‌گذاری می‌کند، که هر کس در اطراف دنیا که توان و انگیزه دارد بتواند مهارت‌هایی که نیاز دارد را کسب کند تا زندگی بهتری برای خود، خانواده و جامعه‌شان بسازند.

دوم اینکه می‌تواند امکان یادگیری در هر سنی را فراهم کند. باعث شرمساری است که برای بسیاری از مردم، یادگیری بعد از اتمام دبیرستان یا کالج تمام می‌شود، آموزش متوقف می‌شود. با در دسترس داشتن این مطالب شگفت‌آور، ما می‌توانیم هر وقت می‌خواهیم چیزهای نو بیاموزیم، خواه فقط برای باز کردن ذهنمان باشد یا برای عوض کردن زندگی‌مان.

و بالاخره، این کار می‌تواند موجی از نوآوری ایجاد کند، چون استعدادهای شگفت‌آور همه جا پیدا می‌شوند. شاید آلبرت اینشتین بعدی یا استیو جابز بعدی جایی در دهکده‌ی دورافتاده‌ای در آفریقا زندگی می‌کند. و اگر بتوانیم به آن فرد امکان تحصیل بدهیم، او می‌تواند ایده‌ی بزرگ بعدی را مطرح کند و دنیا را تبدیل به جای بهتری برای همه‌ی ما کند.

خیلی ممنونم.


About admin

مهندس ناصر نیازی متولد وساکن روستای قایش شهرستان رزن استان همدان در 2 امین روز سال 67 و برنامه نویس و طراح وبسایت


‎پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 ‎افکار در “آنچه ناگهان ممکن می‌شود

  • امید

    اقا ادم های بزرگ به جاهای بزرگتر فک میکنن و میرسن
    ما خیلی خوشحالیم که قرار در اینده از شما در بین دوستان و خانواذه به عنوان شخص مفید یاد کنیم
    پیروز باشی ناصر جان